Wat Is, Is — En Ander Leuens Wat Ons Onsself Vertel.

Twintig jaar.

Dit is hoe lank my vrou en ek al in hierdie ding saam is.

En as ek sê ‘daarin’, bedoel ek alles…

die seisoene van ongelooflike seks en die seisoene van byna geen,

die finansiële hoogtepunte en die dieptes wat ons alles laat bevraagteken het,

‘n miskraam wat ons oopgebreek het op maniere wat ons nog steeds verwerk,

‘n kind wie se ADHD en leer uitdagings ons meer oor geduld en onvoorwaardelike liefde geleer het as enige boek ooit kon,

‘n hartaanval in my vroeë veertigs wat herkalibreer het wat werklik saak maak,

en mees onlangs…

om ons lewe te ontwortel na vyftien jaar in Nieu-Seeland, die wêreld agter te laat waar ons ons kinders grootgemaak het, en terug te trek na Suid-Afrika om weer van vooraf af te begin.

Ek skryf hierdie van binne die ervaring, nie van buite af nie.

Nie van ‘n preekstoel af nie, en ook nie van die ander kant van die moeilike goed nie.

Ek skryf dit van binne…

As iemand wat ‘n berader vir paartjies was, ja, maar meer belangrik, as iemand wat elke dag nog steeds die werk doen saam met die persoon wat ek gekies het.

So as ek oor langtermynverhoudings praat, praat ek nie van teorie nie.

Ek rapporteer uit die veld waar ek en jy saam is.

Die Wegdryf Waaroor Niemand Praat Nie

Hier is iets wat ek opgemerk het, beide in my eie verhouding en in die tientalle paartjies waarmee ek oor die jare gewerk het:

Daar is nie ‘n enkele konflik, geen voor die hand liggende verneuk, geen duidelike keerpunt waarna jy kan wys en sê ‘dit is toe dinge verander het’ nie.

Soms is daar, maar meer kere gebeur dit in die wegdryf.

Stadige, stille, en volkome redelike wegdryf.

Die soort waar elke individuele besluit volkome sin maak en die kumulatiewe effek ‘n verhouding is wat geleidelik uitgehol word, nog staande, nog funksioneel, maar nie meer lewend op die manier wat dit eens was nie.

En navorsing bevestig dit.

Dr. John Gottman, wat dekades lank paartjies bestudeer het, beskryf wat hy die ‘Afstands- en Isolasie-Kaskade’ noem.

Dis ‘n patroon waar paartjies geleidelik ophou om emosioneel na mekaar te draai, nie uit kwaadwilligheid nie, maar uit opgehoopte verwaarlosing.

Die verhouding misluk nie dramaties nie.

Dit vervaag net stilweg.

En die ding van stille vervaging…

Dit is maklik om dit met stabiliteit te verwar.

Kyk Na Die Volgende. Lyk Enigiets Bekend?

Nou, voordat ek enigiets verder sê, wil ek hê jy moet ‘n oomblik met die volgende lys sit.

Nie verdedigend nie.

Net eerlik.

In jou verhouding tans:

• Seks is onreëlmatig, of al vir langer as wat jy wil toegee.
• Jy en jou maat leef meer soos huismaats met ‘n gesamentlike te doen lys as geliefdes.
• Die kinders, hulle skedules, behoeftes, en aktiwiteite, het stilweg die die dinge geword waar rondom julle lewe beplan en geleef word.
• Werk vat die meeste van jou energie. Jou verhouding kry wat oorbly.
• Gesondheid en fiksheid is ‘iets waarheen jy sal terugkom sodra dinge bedaar’. Maar dinge bedaar nie.
• Julle is wonderlik as ‘n paartjie wanneer julle deur ander mense omring word. Alleen is dinge stiller as wat dit voorheen was.
• Baie van jou emosionele kapasiteit gaan na jouers wat ouer word, of na die rou en nuwe werklikheid van net een ouer oorhê.
• Aande val by verstek terug na toestelle of TV. Dit is makliker as om te praat.
• Die diep gesprekke, oor drome, planne, oor wat volgende kom, oor wie jy besig is om te word, het skaars geword.
• Die speelsheid wat voorheen so natuurlik gekom het? Dit is meestal weg.

Nou.

Hier is wat ek wil hê jy moet iets opmerk: nie een item op daardie lys klink soos ‘n krisis nie.

Elkeen het ‘n volkome redelike verduideliking en rede.

Jy is moeg.

Jy is besig.

Die kinders het jou nodig.

Rekeninge betaal hulself nie.

Jou ouers sal nie vir altyd hier wees nie.

Dit alles is waar.

Kommerwekkend is dit nie…

‘Wat Is, Is’ — En Hoekom Dit ‘n Leuen Is Wat Uitgedaag Kan Word

Daar is ‘n sê-ding wat ek dikwels hoor (in verskeie vorme), veral in kleiner gemeenskappe, by ouer generasies, in mense wat al lank saam is.

Soms word dit hardop gesê.

Meer dikwels is dit net ‘n stille aanname wat alles vorm.

Wat is, is.

Dit klink soos wysheid.

Dit klink aanvaarbaar.

Dit klink soos die tipe volwasse, gevestigde vrede wat oor tyd kom.

Maar,

Dit is dit nie.

Dit is ‘n manier om vrede te maak met ‘n status quo wat ons nooit werklik gekies het nie.

Dit is gerief wat as tevredenheid aangetrek is.

Nou, weet asseblief dat ek dit nie sê vanuit ‘n plek van oordeel nie.

Ek sê dit omdat ek self die aantrekking daarvan al gevoel het.

Want om na Suid-Afrika na vyftien jaar in Nieu-Seeland terug te trek, om na ‘n plek terug te keer wat beide tuis en vreemd voel, om professioneel, sosiaal en verhoudings te herbou, het my vrou en my in ‘n soort van eksistensiële oudit gedwing waarvoor ons nie opgeteken het nie.

Dit het vrae na die oppervlak gebring wat ons te besig was om te vra.

En sommige van die antwoorde was (is) ongemaklik.

Maar ongemak is nie ‘n teken dat jy iets verkeerd doen nie.

Soms is dit ‘n teken dat jy uiteindelik met iets eerliks besig is.

Sielkundiges wat verhoudingstevredenheid bestudeer, vind deurlopend dat paartjies wat gereeld hul verhouding bedink en aktief daarin belê, beduidende hoër langtermynbevrediging rapporteer as die wat op autopilot leef.

‘n Groot studie van die Universiteit van Northwestern het bevind dat bloot besinning oor jou verhouding, om daaroor te skryf, en doelbewus daaroor te dink, verhoudingstevredenheid meetbaar verbeter het.

Doelbewustheid, dus, is nie opsioneel nie.

Dit is wat ‘n verhouding lewend hou.

So,

Sommige Vrae Wat Die Moeite Werd Is Om Mee Te Sit

Ek gaan nie ‘n program voorskryf nie.

Ek gaan jou nie ‘n 30-dae plan gee nie.

Wat ek wel gaan doen, is om jou ‘n paar vrae te vra, sag, maar eg.

Die soort wat jy kan vermy as jy nie versigtig is nie.

Die soort wat, as jy dit toelaat, dalk iets kan ontbloot.

Neem jou tyd hiermee.

Praat selfs met jou eggenoot daaroor.

• Wanneerlaas het jy en jou maat regtigwaar saam gelag, nie vir iets op die skerm nie, maar vir iets net tussen julle twee?
• As ‘n goeie vriend, jou maat in privaat sou vra hoe dit werklik in julle verhouding gaan, wat dink jy sal hulle eerlikwaar sê?
• Wat is iets wat julle voorheen saamgedoen het, maar stilweg gestaak het, en geen van julle het dit opgebring nie?
• Is die lewe wat julle saam bou nog een wat julle albei aktief gekies het, of is dit hoofsaaklik net die een wat gebeur het?
• Wanneer laas het julle mekaar verras, nie met ‘n geskenk nie, maar met opregte nuuskierigheid oor wie die ander persoon besig is om te word?

Daardie laaste een land gewoonlik stil-stil. Gee dit net ‘n oomblik.

Een Ding. Dit Is Al.

Ek vra jou nie om enigiets te herstruktureer nie.

Ek vra jou nie om vanaand ‘n paartjies-retreat te bespreek of ‘Die Groot Gesprek’ te hê nie.

Wat ek vra is kleiner as dit, en belangriker.

Begin speel weer.

Hierdie is nie ‘n metafoor nie.

Ek bedoel werklike, letterlike ‘spel. ‘speel.’

Die soort wat jy vroeër saam gedoen het voordat die lewe so vol geword het.

Die soort wat geen doel het behalwe genot, verbinding, en die eenvoudige herinnering dat jy dit werklik geniet om saam hierdie persoon te wees nie.

Laat ek jou ‘n eenvoudige vraag vra…

Presies.

So,

Dit kan seks wees, meer daarvan, anders daarvan, met meer teenwoordigheid en minder prestasie.

Dit kan dans in die kombuis wees wanneer ‘n lekker liedjie begin speel.

Sit by die vuur met ‘n bottel wyn en geen agenda nie.

Swem kaal in jou eie swembad onder die sterre.

‘n Naweek weg, net julle twee, geen kinders, geen program nie.

Gaan na ‘n musiekvertoning of teaterstuk, as dit jou ding is.

Loop of hardloop saam in die vroeë oggend.

Speel kaart.

Gaan kamp.

Vind die ding wat julle albei ligter laat voel, en begin doen dit weer.

Die details maak nie so veel saak soos die beginsel nie:

Dit is waar die persoon wat jy gekies het, die een tussen al die rolle en verantwoordelikhede, weer opdaag.

Navorsing in sielkunde toon deurlopend aan dat paartjies wat saam aan nuwe, opwindende aktiwiteite deelneem, meetbaar hoër verhoudingstevredenheid ervaar.

Arthur Aron se werk aan die Stony Brook Universiteit het gewys dat gedeelde nuwe ervarings dieselfde neurologiese beloningsisteme aktiveer as vroeë romantiese liefde.

Met ander woorde,

Jy het nie ‘n vonk nodig nie.

Jy het ‘n gewoonte nodig.

Kies een ding.

Iets wat julle albei dalk sal geniet , of iets wat julle nooit probeer het nie, maar albei nuuskierig oor is.

Sit dit op die kalender, nie as ‘n herinnering nie, maar as ‘n verbintenis aan mekaar.

Doen dit hierdie week.

En doen dit dan weer die volgende week.

Moenie wag totdat die verhouding beter voel om te begin nie.

Begin, en laat dit dinge beter maak.

‘n Laaste Woord

Jy het hier iets werklik gebou.

Twintig jaar, of vyftien, of tien, hoe lank jy ook al daarin is, dit is nie niks nie.

Dit is ‘n lewe.

Dit is ‘n persoon wat vir jou opgedaag het ten spyte van weergawes van jouself wat jy nie seker is jy nog sou herken nie.

‘Wat is, is’ is ‘n storie wat jy mag uitdaag, nie omdat wat jy het nie waardevol is nie, maar juis omdat dit is.

Omdat jy en jou maat meer verdien as ‘n verhouding wat bloot bestaan.

Julle verdien een wat jou nog verras.

Wat jou nog kies.

Jy is hier omdat jy die beste gedoen het wat jy kon met wat jy geweet het, met die energie wat jy gehad het, in die seisoen waarin jy was.

Dit is nie mislukking nie; dit is deel van menswees.

Maar seisoene verander.

En hierdie een kan ook.

Die vraag is nie of jou verhouding meer lewend kan wees as wat dit tans is nie…

Die vraag is of jy bereid is om die een te wees wat begin.

— Geskryf van binne die ervaring.